Een crew die van een lijn naar een V-vorm gaat: in je hoofd is dat simpel. In de eerste versie van Stickography gleden de dansers als schaatsers over het podium naar hun nieuwe plek. Hun benen dansten de volgende move, maar hun lichaam schoof eronder door.
Waarom het schoof Een wissel duurde maximaal twee tellen en begon precies op de eerste tel van het nieuwe stuk. De positie werd elke frame een stukje verschoven, terwijl de voeten de move bleven dansen. Daarbij liep elke danser in een rechte lijn naar zijn nieuwe plek, ook als die lijn dwars door een andere danser ging.
Stappen op de tel Nu lopen de dansers echt. Ze zetten een stap op hele of halve tellen, het standbeen blijft op het podium staan, en de heupen zakken en verschuiven bij elke stap. Bij een kleine zijwaartse verplaatsing wordt het een step-close in plaats van een wandeling.
Aankomen op de 1 Het belangrijkste verschil: de dansers vertrekken niet meer op de 1, ze komen erop aan. De reis gebeurt in de laatste tellen van het vorige stuk, en de laatste stap landt precies op de eerste tel van het nieuwe. Zo begint elke nieuwe formatie met een klap, zoals bij een echte crew.
Niet door elkaar heen Paden die elkaar kruisen buigen nu uit elkaar. Niemand loopt meer door een ander heen, en niemand komt op een andere plek uit dan je hebt gekozen.
Het is een detail dat je pas mist als het er niet is. Maar juist dit soort details maakt van drie poppetjes een crew.